Przywracamy godność, odkrywamy potencjał, odbudowujemy rodzinne więzi, rozwijamy empatię.
Od lat wypracowujemy i wdrażamy ogólnopolski, innowacyjny model pracy twórczej z osobami doświadczającymi wykluczenia, w tym z osobami odbywającymi karę pozbawienia wolności. Jesteśmy inicjatorkami pierwszego w Polsce ośrodka wymiany doświadczeń i rozwoju metod z zakresu resocjalizacji przez sztukę – Centrum Sztuki Osadzonych przy Zakładzie Karnym w Krzywańcu, a także współtwórczyniami międzynarodowego projektu All Hands On Stage – teatr jako narzędzie profesjonalizacja osób osadzonych, realizowanego w Areszcie Śledczym w Opolu i Oddziale Zamkniętym w Turawie. Naszymi działaniami przywracamy godność, odkrywamy potencjał, odbudowujemy rodzinne więzi, rozwijamy empatię.
All Hands on Stage – teatr jako narzędzie profesjonalizacji osób osadzonych
All HandsOnStage (AHOS) jest międzynarodowym projektem sześciu organizacji europejskich związanych z teatrem więziennym. Naszym celem jest opracowanie innowacyjnego programu szkoleniowo-stażowego, umożliwiającego osadzonym zdobywanie umiejętności aktorskich, oświetleniowych, nagłośnieniowych, charakteryzatorskich i obsługi multimediów w teatrze.
Chcemy nieustannie udowadniać, że sztuka jest doskonałym narzędziem trwałej reintegracji osób osadzonych ze społeczeństwem.
PARTNERZY:
Projekt współtworzymy wspólnie z partnerami:
-
Teadro dei Venti (Włochy)
-
aufBruch – Berlin (Niemcy)
-
CRI – Institut za performativne umetnosti i socijalni rad (Serbia)
-
Sommerblut Kulturfestival e.V. (Niemcy)
-
Fabrica Athens – Athens (Grecja)
Głównym partnerem naszych działań w Polsce jest Areszt Śledczy w Opolu.
Grzeczne
Grzeczne był projektem teatralnym skierowanym do 22 wychowanek Zakładu Poprawczego w Zawierciu zrealizowanym w sierpniu 2022 roku. Naszymi głównymi celami przy realizacji projektu były przywrócenie głosu, zwiększenie poczucia własnej wartości i pogłębianie świadomości stawiania granic i ich komunikowania.
Na przykładzie bajkowej Lusi wspólnie z uczestniczkami starałyśmy się odpowiedzieć na pytania o to, co znaczy zabierać/odbierać komuś głos, być widocznym/niewidocznym, a także o konsekwencje tych postaw. Historia grzecznej Lusi była dla nas odważną próbą ukazania postaw wielu kobiet, które w procesie socjalizacji podobnie jak Lusia wtopiły się w ścianę i zniknęły, nie mogąc zabrać głosu i zostać usłyszaną.
W pierwszym tygodniu warsztatowym zaprosiłyśmy uczestniczki na zajęcia teatralne uruchamiające proces budowania zespołowości. Na tym etapie powstały ich autorskie teksty i gesty oraz etiudy wykorzystane później w pokazie finałowym. Na kolejnym psychologicznym bloku warsztatowym uczestniczki zdobywały wiedzę z zakresu komunikowania potrzeb, stosowania języka bez przemocy, stawiania granic oraz wyrażania złości.
Wielogłos o płci (brzydkiej)
Wielogłos o płci (brzydkiej) był projektem skierowanym do mężczyzn osadzonych, który realizowałyśmy w 2020 r. na terenie Zakładu Karnego w Krzywańcu. Tym razem postanowiłyśmy podjąć dialog z mężczyznami, porozmawiać o sile i znaczeniu (męskiego) głosu, wspólnie zastanowić się nad stereotypami płciowymi i tym jak wpływają one na życie każdego z uczestników.
Uświadomiłyśmy sobie, że otwarta i szczera rozmowa o społecznym programowaniu poprzez płeć, o krzywdzących skutkach wychowywania chłopców do roli silnych, twardych i nieugiętych macho oraz znalezienie wspólnej nici porozumienia, są niezwykle ważne zwłaszcza w miejscu, gdzie wrażliwość i empatia są towarem deficytowym.
Wielogłos o płci (brzydkiej) to przedsięwzięcie będące autoanalizą męskości: kim jesteśmy, jacy jesteśmy, jacy powinnyśmy być my mężczyźni we współczesnym świecie – rozważają aktorzy, nie zapominając o rzeczywistości więziennej, w jakiej się znaleźli. W rezultacie powstało interesujące dzieło, w którym uczestnicy słuchowiska odsłaniają swoją wrażliwość, osiągając poprzez współbrzmienie charakterystyczną dla wielogłosu harmonię. “Justyna Czernicka, jurorka Przeglądu
Kobietostan/Ofelie
W kolejnym projekcie Kobietostan/Ofelie chciałyśmy głośno wyrazić naszą niezgodę na marginalizację społeczną kobiet funkcjonujących poza główną tkanką społeczną. Tym razem dotarłyśmy do kobiet osadzonych na oddziale żeńskim Zakładu Karnego Nr 1 we Wrocławiu. Chciałyśmy je bezpośrednio usłyszeć, wzmocnić ich głosy i puścić je dalej w świat, aby dotarły jak najdalej i trafiły jak najgłębiej.
Mierzyłyśmy się także z postacią szekspirowskiej Ofelii. Analizując jej pozorną słabość i kruchość, tropiłyśmy przyczyny własnych słabości i poszukiwałyśmy sposobów, by przekuć je w siłę. Odnajdując siłę Ofelii, odnalazłyśmy własną. Posiłkując się Szekspirem oraz współczesnymi interpretacjami jego dramatu, zwłaszcza rewolucyjną Ofelią argentyńskiej badaczki szekspirowskich postaci Lucii Sander, przepisałyśmy tę znaną wszystkim historię na nowo. Każda z uczestniczek poszukiwała w sobie Ofelii silnej, jej głosu, słów, obrazu i ekspresji.
Pokaz pracy twórczej był prawdziwą demonstracją nowo odnalezionej siły w każdej z uczestniczek warsztatów. Mocne, niekiedy wzruszające interpretacje listów do Ofelii, poruszyły wielu z Was, widzów i widzek pokazu podsumowującego intensywną pracę twórczej.W atmosferze kobiecego wsparcia i siostrzeństwa Ofelie odnalazły w sobie nie tylko sceniczną odwagę i wiarę we własne możliwości ale też – wspólnotę, która pozwoliła im spojrzeć na własną płeć z zupełnie nowej perspektywy.